Iets wat me de afgelopen jaren steeds meer is opgevallen, is hoe makkelijk er soms over adoptie wordt gedacht.

Als geadopteerde krijg je al van jongs af aan vragen als: “Waar kom je vandaan?”, “Wil je niet weten wie je familie is? “En als je er op dat moment niet mee bezig bent, volgt vaak de verbaasde reactie: “Maar wil je dan niet weten waar je vandaan komt?”

Jaren later komt het misschien wél op je pad. Ben je eraan toe om je te verdiepen in je roots, je verhaal of je geboorteland. En dan krijg je ineens te horen: “Ben je daar nu nóg mee bezig?” Of: “Nu heb je het toch wel gezien?”

Best bijzonder eigenlijk…

Want mensen zijn van nature nieuwsgierig naar waar ze vandaan komen. Ze pluizen hun stamboom uit, zoeken oude foto’s op, luisteren naar familieverhalen of bezoeken de streek waar hun ouders of grootouders zijn geboren. Niemand kijkt daar vreemd van op.

Waarom zou dat voor geadopteerden anders zijn?

Voor mij gaat het niet om “het gezien hebben”. Het gaat om verbinding. Om begrijpen. Om voelen. Om een stukje van mezelf leren kennen.

En nee, dat betekent niet dat ik er dag en nacht mee bezig ben. Of dat ik ongelukkig ben. Of ondankbaar.

Het betekent simpelweg dat mijn roots ook een onderdeel van mij zijn. Net zoals dat voor ieder mens geldt.

Misschien is het ontdekken van je oorsprong niet iets wat ooit helemaal “af” is. En misschien hoeft dat ook helemaal niet.

Want uiteindelijk zijn we allemaal op zoek naar hetzelfde: weten waar we vandaan komen, om beter te begrijpen wie we zijn. ❤️