Vier weken geleden had ik de tweede coachdag en twee weken later alweer de derde. Best een pittig tempo, met veel indrukken, emoties en mooie inzichten. Eigenlijk had ik nog niet echt de tijd gehad om alles rustig te laten landen.

Maar inmiddels is er wat ruimte ontstaan. Ruimte om terug te kijken, te voelen en woorden te geven aan alles wat deze bijzondere reis met mij doet. Dus hierbij eindelijk iets op papier. Recht uit mijn ❤️

Zo’n 12 à 13 jaar geleden begon ik me meer te verdiepen in mijn eigen adoptieverhaal. In die periode heb ik ontzettend mooie mensen ontmoet uit verschillende landen. Later, tijdens het schrijven van mijn boek, vooral mensen met roots in Bangladesh. De herkenning en verbondenheid waren nieuw, bijzonder en heel waardevol.

Maar na verloop van tijd merkte ik dat er steeds meer negativiteit ontstond. Niet omdat die gevoelens er niet mogen zijn, want die mogen er zeker zijn. Maar ik merkte dat ik er zelf in meegezogen werd. Dat voelde voor mij niet goed.

Misschien ben ik daarom nooit zo van podcasts of bijeenkomsten met alleen geadopteerden geweest. Maar deze vorm van coaching vind ik juist ontzettend interessant en boeiend. Voor mij is het belangrijk dat er ruimte is voor alles wat er is. Erkennen, voelen, delen… en ook weer verder mogen.

Als volwassene probeer ik steeds meer als een liefdevolle moeder voor mijn kleine ik te zijn. Haar te troosten, te helpen en vooral lief voor haar te zijn.Er zijn heel wat tranen gevloeid.

Vooral van het meisje dat zoveel heeft meegemaakt, zich alleen voelde en vaak erg eenzaam was. Maar alles mag er zijn.

Wat ook zo mooi is tijdens deze studie, is de herkenning. Soms hebben we aan één woord of een blik al genoeg. Bijzonder hoe mensen uit verschillende landen, met ieder hun eigen verhaal, elkaar toch zo goed begrijpen. En gelukkig wordt er tussendoor ook gelachen.😊

In augustus hebben we nog één dag te gaan. Tot die tijd mag alles rustig bezinken.

En geloof me… mijn kleine IK houdt nog steeds van knuffels. 😉❤️

Genezen gaat niet over alles achter je laten, maar over leren om liefdevol naast je kleine IK te blijven staan