Afgelopen april was ik begonnen aan een vierdaagse cursus adoptie coaching, samen met tien andere mooie mensen uit verschillende landen. Met een nuchtere, gezonde spanning stapte ik ernaartoe.

Praten in een grote groep blijft voor mij een trigger. Dan kom ik soms niet uit mijn woorden, vergeet ik wat ik wilde zeggen, lopen emoties hoog op… en pats — ik klap dicht. Alsof het kleine meisje in mij heel even het woord overneemt.

Ik dacht eerlijk gezegd dat ik met het schrijven van mijn boek al veel had verwerkt. Dat mijn lichaam, dankzij regressietherapie, rustiger en meer in balans was geworden. Maar het blijft bijzonder hoe brein en lichaam soms toch hun eigen weg gaan en oude lagen zich opnieuw laten zien.

En misschien is dát ook precies waarom ik hier ben. Om verder te mogen groeien. Om ook de rest een plek te geven. Niet alleen voor mezelf, maar juist ook om anderen nog beter te kunnen zien, begrijpen en begeleiden.

De eerste dag zit erop. Het was veel — intens, interessant, herkenbaar, mooi en bijzonder. Dankbaar dat ik deze reis mag maken. ❤️