Vijf jaar geleden heeft professor René Hoksbergen mij enorm geholpen met mijn boek Bengaalse curry met een bloemkoolsausje. Hij schreef er zelfs het voorwoord voor. Ik heb het boek toen persoonlijk aan hem mogen overhandigen — en dat haalde zelfs de Rodi Media. Dat voelde toen al bijzonder, maar eigenlijk voelt het nu misschien nog wel bijzonderder.

Want vijf jaar later ligt er ineens een Engelse versie. En ook die heeft hij nu ontvangen. Dit keer kon ik het niet persoonlijk langsbrengen, maar ’s avonds kreeg ik dit bericht van hem:

“Uitstekend wat je hebt gedaan. Vandaag kwam jouw boek bij ons. Indrukwekkend. Ziet er mooi uit.”

En eerlijk… een mooier compliment kan ik bijna niet krijgen. Alhoewel — ik heb al veel lieve en mooie reacties gekregen op dit boek, maar dit is net even een extraatje.

Afgelopen weekend was ik bij vrienden in Enschede, waar ik ook bleef logeren. Tijdens het ontbijt hadden we het over mijn Engelse versie en hoe spannend ik het vind hoe mensen het in het Engels gaan ervaren. Toen zeiden ze ineens:

“Onze dochter is jouw boek aan het lezen. In het Engels.”
Ik keek haar aan: “Echt? Waar ben je nu ongeveer?”
Ze was nog aan het begin en vertelde dat ze er soms bij in slaap viel.
“Oh… is het dan zo saai?” werd er lachend gevraagd.
“Nee hoor,” zei ze, “het leest gewoon heel rustig. Best wel zen eigenlijk.”
Ik vroeg of ze er goed doorheen kwam en of het prettig leesbaar was.
“Ja,” zei ze, “het leest makkelijk. En fijn.”

Nou… ik hoop natuurlijk dat ze allemaal zo rustig blijven tijdens het lezen 😄— al is het eerlijk gezegd niet echt een zenboek. Er gebeurt nogal wat. Soms ook minder zen-achtige dingen.
Maar als mensen er herkenning in vinden, zich gezien voelen, of er iets van inspiratie uit halen… dan is dat eigenlijk precies waarvoor ik het heb geschreven❤️
En misschien nog wel het belangrijkste: dit boek is er voor iedereen.
Of je nu geadopteerd bent of niet — ik hoop dat iedereen er iets van herkenning, steun of inspiratie in vindt.