Over Mij
Wie Ben Ik?
Ik ben Rina Balm-Duijnker.
Geworteld in Bangladesh. Tot bloei gekomen in Nederland.
Zacht waar het kan, vurig waar het moet.
Moeder van twee zoons, gediplomeerd pedagogisch medewerker, ondernemer en schrijver. In mij is altijd beweging te vinden: ideeën, gevoel en verhalen.
Humor, zelfspot en creativiteit helpen me relativeren wanneer het leven schuurt. Ook mijn leven kent pieken en dalen. Ik blijf groeien, ontdekken en zoeken. Door de jaren heen heb ik geleerd dat kwetsbaarheid geen zwakte is, maar juist kracht. En dat daaruit echte verbinding kan ontstaan.
Mijn werk met kinderen
Sinds 1999 werk ik met kinderen. Eerst op verschillende kinderopvanglocaties en sinds 2014 als zelfstandige met mijn eigen kleinschalige kinderopvang aan huis: Treintje100. Een plek waar kinderen mogen ontdekken, fantaseren, struikelen en weer opstaan. Waar ze zichzelf mogen zijn. Ik kijk niet alleen naar gedrag, maar ook naar het verhaal erachter. Naar wat een kind écht nodig heeft. Misschien typeert dat mij wel het meest: ik kijk verder dan de buitenkant.
Woorden die iets in beweging zetten
In 2015 begon ik met bloggen. Zonder plan. Gewoon omdat er woorden in mij leefden die naar buiten wilden.
Mijn verhalen werden gelezen en herkend. Schrijven werd meer dan een uitlaatklep. Het werd een manier om woorden te geven aan wat soms moeilijk uit te leggen is. Om herkenning te bieden en te zeggen: je bent niet alleen.
Mijn eigen levenservaring neem ik daarin mee. Niet als antwoorden op alles, maar als bedding van waaruit ik naast iemand kan staan — zonder oordeel.


Een volgende stap
Mijn eigen levensverhaal heeft me laten ervaren hoeveel er onder de oppervlakte kan spelen. Wat je aan de buitenkant ziet, vertelt lang niet altijd het hele verhaal.
In april 2026 startte ik met een vierdaagse opleiding tot adoptiecoach. Niet omdat ik mezelf als standaard coach zie, maar omdat ik mijn kennis en ervaring verder wil verdiepen.
Mijn wens is om uiteindelijk zowel geadopteerden als niet-geadopteerden te begeleiden. Want hoewel ieders verhaal anders is, lopen we als mensen vaak tegen dezelfde thema’s aan: verbinding, erkenning, eigenwaarde, identiteit en de vraag: wie ben ik en hoe wil ik in het leven staan?
Bij geadopteerden kunnen daar extra lagen en complexiteit bij komen. Juist die gelaagdheid fascineert me. Ook wil ik me verder verdiepen in trauma en beter begrijpen wat er onder gedrag en patronen kan liggen.
En dat doe ik allemaal naast mijn werk in de kinderopvang. Treintje100 is een plek waar ik al jaren met ontzettend veel liefde werk. En die kleine mensen hebben mij voorlopig ook nog gewoon nodig. 😉
Ik weet nog niet precies welke vorm mijn nieuwe richting uiteindelijk krijgt. Misschien een eigen praktijk, misschien iets anders. Ik wil het stap voor stap ontdekken.
Wat ik wél weet, is dat ik mensen wil begeleiden vanuit kennis, levenservaring, nieuwsgierigheid en oprechte aandacht.
Niet als iemand die zegt hoe het moet, maar als iemand die naast je staat, met je meekijkt en samen onderzoekt wat er onder de oppervlakte speelt.
Want soms begint verandering niet met een oplossing, maar met iemand die écht kijkt.
Zacht én vurig
Mensen zien mij vaak als rustig en zacht.
Dat klopt — tot op zekere hoogte. 😉
Want als iets mij raakt of belangrijk voor me is, sta ik er. Stevig en met vuur.
Er zit nu eenmaal een temperamentvol Bengaals persoon in mij.
Lotus én curry.
Ik ben een creatieve wervelwind. Als iets mij raakt, ga ik ervoor. Soms impulsief, maar altijd met overgave. Ik ben zachter geworden door de jaren heen, maar mijn levenslust is gebleven.
Ik geloof dat wat op je pad komt niet toevallig is. De vraag is vooral: wat doe je ermee?
Dit ben ik.
Iemand met een open hart en een hoofd vol ideeën om bij te dragen aan groei, begrip en echtheid.
Als Een Boom

Zo zie ik mezelf.
Als een boom.
Ooit losgerukt uit Bengaalse grond,
Opnieuw geplant in onbekende aarde.
Dat deed pijn.
Je wortels raken beschadigd.
Je zoekt houvast.
Je buigt mee met elke storm.
Maar een boom vergeet zijn eerste grond nooit.
Die blijft voelbaar.
Diep vanbinnen.
In Nederland leerde ik opnieuw wortelen.
Niet vanzelf.
Niet zonder scheuren.
Maar stap voor stap.
Met een rugzak vol herinneringen, vragen en twijfels
groeide ik verder.
Nu, bijna vijftig jaar later,
sta ik steviger.
Ik weet wie ik ben.
Ik mag er zijn.
Met mijn geschiedenis.
Met mijn twee werelden.
En alles daartussenin.