Dansen💃

Als klein meisje was ik gek op muziek en dansen… vooral dát laatste. Ik heb ooit een blauwe maandag op dansles gezeten, maar moest stoppen omdat ik op mijn broertje moest passen.

Tijdens het uitgaan stond ik altijd op de dansvloer. Urenlang. Een vriendin zei eens dat ik op elastiek leek — alle kanten op en volledig los. En nu? Soms een beetje een stijve hark 😉

Dansen kwam verder nooit echt meer op mijn pad…

Misschien geniet ik daarom wel extra van mijn jongste. Zo’n zeven jaar geleden begon hij met dansles en vorig jaar maakte hij een grote keuze: van havo naar een mbo-4 dansopleiding.

Samen kijken we graag naar dansprogramma’s. Bij Project Dans raakte het verhaal van een deelneemster mij diep — kiezen tussen verwachtingen of je eigen pad volgen.

Dat herken ik. Ook ik deed lange tijd wat mijn moeder graag wilde, tot ik rond mijn 21e écht mijn eigen keuzes ging maken. Soms doet het me verdriet dat zij nooit heeft gezien hoe ver ik daarmee ben gekomen.

Als klein meisje droomde ik ervan om zelf danseres te worden. Maar mijn kinderen heb ik nooit gepusht om mijn dromen te leven.
Anderhalf jaar geleden vroeg ik nog: “Is iets met dansen niets voor jou?” “Nee hoor, gewoon hobby.”

Tot vorig jaar. Passie kun je niet opleggen. Je kunt alleen vertrouwen geven. Want uiteindelijk moeten zij niet ons verhaal leven, maar hun eigen verhaal schrijven. En nu hebben we thuis een vrachtwagenchauffeur én een danser.