De Geboorte van Bengaalse Curry
De Geboorte van mijn Curryboek
In 2002 was ik dertig jaar toen ik voor het eerst hardop zei:
“Ik ga een boek schrijven.”
Het moest een autobiografie worden. Over mijn adoptie uit Bangladesh. Over mijn leven in Nederland. Over zoeken naar identiteit, thuishoren en verbinding.
Maar het moment was niet ideaal. Ik was zwanger en alleenstaand. Eerst wilde ik mijn leven — en dat van mijn kind — op orde hebben. Het boek moest wachten. De droom niet.
In 2016 voelde ik: nu is het tijd.
Dit boek begon niet zomaar als een schrijfproject. Het begon als een persoonlijke zoektocht. Ik besloot mij volledig te richten op adoptie uit Bangladesh. Niet alleen omdat er opvallend weinig bekend is over deze vorm van adoptie, maar ook omdat geadopteerden uit Bangladesh — wij — in de vergetelheid dreigden te raken.
Tijdens mijn zoektocht sprak ik met veel bijzondere mensen. Eén van de eersten was professor Hoksbergen, emeritus-hoogleraar adoptie. Hij vertelde mij dat er naar schatting ongeveer vijfhonderd geadopteerden uit Bangladesh in Nederland zijn. Een kleine groep. Bijna onzichtbaar.
Hij benadrukte hoe belangrijk dit boek kon zijn — en moedigde mij aan om door te gaan.
Dat gaf vertrouwen.
Op reis, in gesprek, in mezelf
Ik reisde heel Nederland door om andere Bengaalse geadopteerden te ontmoeten. Ik luisterde naar hun verhalen — soms voor het eerst uitgesproken. Verhalen vol vragen, gemis, kracht en veerkracht.
Elke ontmoeting werd een ingrediënt.
Net als bij een curry draait het om balans. Mijn eigen levensverhaal. De achtergrond van adoptie uit Bangladesh. De interviews. De maatschappelijke ontwikkelingen rondom adoptiepapieren die niet bleken te kloppen.
Soms was het te scherp. Soms te vlak. Soms wist ik het even niet meer.
Met hulp van een schrijfcoach en een zorgvuldige redactie kreeg het boek steeds meer vorm en diepgang. Vier jaar lang zocht, schrapte en herschreef ik. Tot de smaken in balans waren.
In 2020 verscheen de Nederlandse editie:
Bengaalse curry met een bloemkoolsausje.
En vijf jaar later, op 19 december, verscheen de Engelse editie:
A Lotus in a Tulip Field.
Precies vijftig jaar nadat ik in Nederland aankwam.
Die datum voelde niet toevallig. Het voelde rond.
Met de Engelse vertaling wilde ik mijn verhaal verder de wereld in brengen — om ook buiten Nederland herkenning en verbinding te bieden.
Dit deed ik niet alleen
Achter elk boek staat een gezin.
Mijn man en onze twee kinderen gaven mij de ruimte om dit verhaal te schrijven. Zij zagen het nachtwerk. De chaos in huis. De pannen curry op het vuur. De twijfels. De emoties.
En toch stonden ze er.
Dit verhaal heb ik niet alleen geschreven. We hebben het samengedragen.
Op 19 december — vijftig jaar na mijn aankomst in Nederland — mocht ik de Engelse editie A lotus in a Tulip Field uitbrengen. Een moment van diepe dankbaarheid.
Dankbaar dat ik mijn verhaal mocht delen.
Dat er verbinding ontstond.
Dat mensen zeiden: “Dit herken ik.”
Want we dragen allemaal een rugzak. Soms gevuld met mooie herinneringen, soms met dingen die zwaar zijn.
Door verhalen te delen ontstaat verbinding.
En het besef: ik ben niet alleen.
Professor Hoksbergen
Professor René Hoksbergen is al decennialang een toonaangevende stem binnen het adoptieveld. Eerst als aspirant-adoptieouder en bestuurslid bij Wereldkinderen, en vanaf 1984 als wereldwijd bekende en eerste benoemde hoogleraar adoptie aan de Universiteit Utrecht. Onder geadopteerden wordt zijn naam met respect genoemd.
Begin 2017 nam ik contact met hem op voor een interview. Wat begon als een gesprek waarvoor ik zorgvuldig mijn vragen had voorbereid, veranderde in een ontmoeting waarin hij vooral míj bevroeg. Hij wilde mijn verhaal horen.
Toen ik hem vertelde dat ik een boek wilde schrijven over adoptie uit Bangladesh, gaf hij een heldere verklaring voor het gebrek aan kennis hierover: het betreft een relatief kleine groep van ongeveer vijfhonderd geadopteerde Bengaalse kinderen. Juist daarom, benadrukte hij, is het van groot belang dat dit verhaal wordt vastgelegd.
Zijn woorden gaven mij de moed om door te zetten.
Na het afronden van mijn manuscript in december 2019 las hij het woord voor woord. Nauwgezet corrigeerde hij de tekst, gaf inhoudelijk advies en schreef een prachtig voorwoord. Zijn betrokkenheid bleef daar niet bij. Hij promootte mijn boek ook in Vlaanderen met een artikel in het VAG-magazine van de Vereniging voor Adoptiekind en Gezin vzw.
Daarnaast was hij zeer verheugd toen mijn boek ook in het Engels verscheen — een stap die volgens hem bijdroeg aan een bredere internationale bewustwording.
Ik heb hem leren kennen als een statige, scherpe en tegelijkertijd warme man. Direct in zijn woorden, maar oprecht betrokken. Zijn vertrouwen, steun en geloof in de waarde van mijn verhaal betekenen veel voor mij.
